مرهم از رضا عاقلی
چشات دوای غصمه از دار دنیا بسمه
همین صدای خنده هات مرهم قلب خستمه
شیرین تر از قند و نبات باغی پر از سیبه لبات
تو این روزا که خسته ام فکر توعه راه نجات
تو بوی خاک بعد بارونی آغوش گرم تو زمستونی
تو مثل یه دشتی پر از گندم بیا دور بشیم از چشمای مردم
تو روح تازه ای دادی به این قلبم صفا دادی
دلت دریا چشات مهتاب به این خونه هوا دادی
موهات بوی بهشت میده نگاهت عشقو فهمیده
برای بودنت با من عجب طرحی خدا چیده
تو بوی خاک بعد بارونی آغوش گرم تو زمستونی
تو مثل یه دشتی پر از گندم بیا دور بشیم از چشمای مردم
