تاریکی از محسن نتاج
چقد باید خودم خودمو بکشم
چقد این تنه زخم روش موند
دل پاکم ک ثمری نداشت چقد
اسمم حس بد روش بود
بی دلیل واسه خودم لبخند میرم
میفهمم ک خودمو بد فهمیدم
هدفا, برام سنگین شدن
انگیره ها ,همش از من میرن
عادت دارم ,به حال بعد از اینو
میاد باهام تو خواب لعنتیمو
اینی که میخواستم من الان نبود
میبازم حتی به ساده تر از اینو
چیشد تو من شوق پر زدن
نور تاریکی ک شده شعله ور منم
خودم کشیدم یه اتیش ابی
به مصرع و داستان و کل دفترم
وجودم هر روز سرد تر میشد
میومد سراغم سر درد بیخود
این منو از من نخ نخ میبرد
انگار, از جوونیم مصرف میشد
لرزام یه وقتا از سرما نبود
هیچکس امیدش به فردا نبود
روز خوب نمیخوام بیاد طرفمون
کی تمومه فکرای چند سالمون
چش تو چشمم با خود لعنتیم دورم
ولی زخمام پره از نزدیک اروم
ولی کلا غرضی عوضی پر رو
برا همه ولی ,خودت بلدیم
شهابی نبود برا هر ارزومون
،چش به اسمون خالی کارمون بود
ریشه کرده حتی تو تارمومون
فک نکنم ,ک بشه حالمون خوب
حالم همش بستگی داره
سمیه تنم کلا خسته بیحاله
خندمم اونجوری مثل قبل نیست
چون هرچی ک میخادو به دست نمیاره
بد گذشت بهم بد گذشت هی
خراب شد اگه داشتیم هردو لحظه ای
میدونم هرکی داره یه سرگذشت
میشه یه روز با دست خودت قلبو پس بدی
عادت دارم به حال بعد از اینو
میاد باهام تو خواب لعنتیمو
اینی که میخواستم من الان نبود
میبازم حتی به ساده تر از اینو
چیشد تو من شوق پر زدن
نور تاریکی ک شده شعله ور منم
خودم کشیدم یه اتیش ابی
به مصرع و داستان و کل دفترم
