تنهام نزار محمد زندوکیلی
ما ذرهای مانندِ هم عاشق نبودیم
بعد از من آرامی و من بعد از تو مُردم
بر آن خدایی واگذارم میکنی که
وقتی که میرفتی تو را دستش سپردم
ما فرقمان با هم زمین تا آسمان بود
در بند بودم، لحظهای آزاد باشی
با اشکهایت دم به دم خون گریه کردم
حس میکنم از اشکهایم شاد باشی
تنهام نذار ای عشق دیوونهم
تنهام نذار، بی تو نمیتونم
تنهام نذار ای عشقِ دیوونهم
تنهام نذار، بی تو نمیتونم
به خاموشیِ شب با یادِ تو مهتاب میدادم
به شب بیداریام بیخود امیدِ خواب میدادم
اگرچه سوزِ تنهایی گلم را از بَرَم دزدید
به گلدانی که بیگل بود هر شب آب میدادم