غریبه ابراهیم ضرونی
3
162
خوب نبود شعر فرمانروا گفتی فرمانروایی
دست مریزاد که بی من می تونی
منو از تو سرت می پرونی
کاش یکم از مریضیم بدونی
می ری موهای من گندمی شه
کار من بغضو سر در گمی شه
عاشقت شاعر مردمی شه
واسه قلبم تو فرمانروایی
اینهمه زار زدم پس کجایی
از خودی می خورم دردم اینه
بسمه اینهمه بی وفایی
خسته ام وای عجب ماجرایی
دل که از سنگ و آهن نمی شه
دل تو غم ها پناهنده می شه
عاشقت بی تو خواننده می شه
تو خودم بی تو دادگاهی می شم
من به جای تو هم قاضی می شم
تا به زندون تو راضی می شم
واسه قلبم تو فرمانروایی
اینهمه زار زدم پس کجایی
از خودی می خورم دردم اینه
بسمه اینهمه بی وفایی
خسته ام وای عجب ماجرایی