حال شهر و آدماش چقد کلافست
همشون غرق یه تکرار بَدن
خیلی ساده رد میشن از هم شاید
نقش رفتن و اونا خوب بلدن
توی دنیای خیالی هممون بازیگریم
خسته از زخم بازیای بی اَمون
برو رد شو از همه نقشا نترس
قید این شهر و بزن اینجا نمون
وقت تغییره منطق و وِل کن
دنیا رو برعکس توو آینه نگاه کن
پرده ی آخرمون هر چقد دوره
خط به خط مَتن پُر از شوق عبوره
بیخیال این شهر و سوژه هاش
چقد فرق داره روزا و شباش
رسم بازی رو بپرس کی یادشه
نشون گم شده شاید پیدا شه
نه حس موندن نه راه برگشتی
دنیا تو با ما چه کارا که نکردی
سیاه و سفیدا قاطیه همن
چه فرقی داره کیو انتخاب کردی
تَهِ دلخوشیا واسه نقش اَوّله
هر کسی پِی یه دنیای جداست
خندهها زوری غصهها واقعیه
این شهر وارونه طلسم باوراست
وقت تغییره منطق و وِل کن
