صفیر از کامبیز دانا
طبیبان را ز بالینم برانید
مرا از دست اینان وا رهانید
به گوشم جای این آیات افسوس
سرود زندگانی را بخوانید
دل من چون پرستوی بهاریست
ازین صحرا به آن صحرا فراریست
شکیب او همه در بیشکیبیست
قرار او همه در بیقراریست
دل عاشق گریبان پاره خوشتر
به کوی دلبران آواره خوشتر
غم دل با همه بیچارگیها
از این غمها که دارد چاره خوشتر
دلم یک لحظه در یک جا نماندست
مرا با خود به هر سویی کشاندست
به هر لبخند شیرین دل سپردست
برای هر نگاهی نغمه خواندست
هنوزم چشم دل دنبال فرداست
هنوزم دیده لبریز از تمناست
هنوز این جان بر لب ماندهام را
در این بیآرزویی آرزوهاست
اگر هستی زند هر لحظه تیرم
اگر از عرش برخیزد صفیرم
دل از این عمر شیرین برنگیرم
به این زودی نمیخواهم بمیرم
