سکوت از یوسف سلیمان
سکوتم بِشکن و آواز من باش
من زخمی رو زنده کن دوباره
تنم افسرده‌ی سرمای درده
من و گرمم کن از شوق شراره
حصار دور درد و حصرتم باش
من و واژه کن از رویا بخونم
دوباره علت خوب شبم باش
بذارباورکنم که خوب خوبم
**********
من و کم کن از این تنهایی شوم
بذار باور کنم آغوشی دارم
بذار با تو تموم شه اشک و اندوه
دوباره زنده شم شادی ببارم
غروب درد این احساس من باش
طلوع کن از حریر پاک پیوند
من و لبریز هر پیمانه ای کن
من و پیوند بزن با حُرم لبخند
******
تو دستای کدوم افسانه‌ای تو
تو آغوش کدوم رویایی دلبر؟
کجا پیدایت کنم آیینه‌ی عشق؟
کجا پیدات کنم از دایه بهتر؟
من از آغوش افسونگر دستات
به اوج صدهزار بوسه رسیدم
توی تاریکی غمگین پاییز
من از باغ شبات ستاره چیدم
***
من و کم کن از این تنهایی شوم
بذار باور کنم آغوشی دارم
بذار با تو تموم شه اشک و اندوه
دوباره زنده شم شادی ببارم
غروب درد این احساس من باش
طلوع کن از حریر پاک پیوند
من و لبریز هر پیمانه ای کن
من و پیوند بزن با حُرم لبخند
